En Galicia un día eu escoitei
unha vella historia, nun café.
Era dunha nena
que da aldea,se escapou. …
Anduriña nova que vóou…
Choran ó pensar, ¿onde andará?
Mais ninguén a quere ir buscar.
Anduriña lle chamaron,
os que alí deixou
torna pronto ó porto,
¡por favor!…
Un velliño fala xunto ó lar,
di-me moi baixiño e sin maldade.
Anduriña e nova…
Voltará, ¡xa-lo verán!
Probe paxariño, sen plumar…
Nun día calqueira, pousará.
Seu misterio, xa non o será.
O nome Anduriña,
xa xamais, se llo dirán.
Pero mentres tanto,¿onde vái?
Anduriña ¿onde vái?…
Anduriña ¿onde vái?…
Anduriña…
¿Onde vái?…
