julymurillo

Archivos de la categoría ‘RIMA GALICIA’

El crimen

In RIMA GALICIA on 2009-07-16 at 16:12

Hoy he amanecido
como siempre, pero
con un cuchillo
en el pecho. Ignoro
quién ha sido,
y también los posibles
móviles del delito.

Estoy aquí
tendido
y pesa vertical
el frío.

He sido asesinado
(Descarto la posibilidad del suicidio)
La noticia se divulga
con relativo sigilo.

LOLA FERREIRA

Otra más.Otra vez…

In RIMA GALICIA on 2009-07-03 at 17:17

Otro cierre del Tiempo para seguir la lucha estacionada,

perdida en algún cauce.

Otra vez elegir sin remedio, escoger por Decreto,

apostar por el riesgo, sonreír a lo oscuro

de esa alforja que llega sin señales

para decir que el tiempo no camina a paso desbocado,

que son momentos densos los que avanzan

como ráfagas duras del deseo,

pero no el tiempo, el Tiempo con mayúsculas,

el que demora el ritmo, repasa las cadencias, saborea rincones,

hasta el arcano panteísmo de las horas.

Y nosotros ahí, persiguiendo el instante locos, ciegos,

absurdos fugitivos de la noche,

incapaces de módulos de vida

corriendo hacia la muerte

como si se pudiera hacer un quiebro;

traspasar los espejos,

sólo para seguir tan muertos como antes.

¿Sería posible acaso morir viviendo vida

y dejarnos las alas de la Muerte

para el Momento Único?
.
.
María Pilar Couceiro,1948
(Para “Madrina”, en su difícil otoño de 2008)

Adios rios, adios fontes

In RIMA GALICIA on 2009-06-24 at 10:47

Adiós, ríos; adiós, fontes;
adiós, regatos pequenos;
adiós, vista dos meus ollos,
non sei cando nos veremos.

Miña terra, miña terra,
terra donde me eu criei,
hortiña que quero tanto
figueiriñas que prantei,

prados, ríos, arboledas,
pinares que move o vento,
paxariños piadores,
casiña do meu contento,

muiño dos castañares,
noites claras de luar
campaniñas trimbadoras
da igrexiña do lugar,

amoriñas das silveiras
que eu lle daba ó meu amor,
camiñiños antre o millo,
¡adiós, para sempre, adiós!

¡Adiós, groria! ¡Adiós, contento!
¡Deixo a cada onde nacín,
deixo a aldea que conoço
por un mundo que non vin!

Deixo amigos por estraños,
deixo a vega polo mar,
deixo, en fin, canto ben quero…
¡Quén pudera no o deixar…!

Adiós, adiós, que me vou,
herbiñas do camposanto,
donde meu pai se enterrou,
herbiñas que biquei tanto,
terriña que nos criou.

Xa se oyen lonxe, moi lonxe,
as campanas do pomar;
para min, ¡ay!, coitadiño,
nunca máis han de tocar.

Xa se oyen lonxe, máis lonxe…
Cada baalda é un dolor;
vóume solo, sin arrimo…
Miña terra, ¡adiós!, ¡adiós!

¡Adiós tamén, queridiña…
Adiós por sempre quizáis!…
Dígoche este adiós chorando
dende a veiriña do mar.
Non me olvides queridiña,
si morro de soidás…
Tantas légoas mar adentro…
¡Miña casiña!, ¡meu lar!

ROSALIA DE CASTRO,1837-1885

El alma del poeta

In RIMA GALICIA on 2009-06-06 at 12:08

El alma del poeta, profunda,
triste, grande, desbórdase en sus
himnos, se queja en sus
cantares; a veces sube al cielo
en alas de los ángeles, y a veces
al abismo precipitada cae.
Entre entusiasmo y lágrimas
eternamente flota, como el
esquife frágil, juguete de las olas.

Emilia Pardo Bazán (1851-1921)

Corpiño Xeitoso

In LOS 70, RIMA GALICIA on 2009-04-07 at 11:58

¡Qué muller mais xeitosa
a que eu alcontreí! (A que eu alcontreí!)
¡Qué doces foron as verbas
que eu lle escoiteí! (Que eu lle escoiteí!).

Ela ficaba na praia deitada na area;
cos meus ollos abertos eu olleí pra ela.
Eu lle dixen: ¡Ven!
E me dixo: ¿Qué?

Deixame vercho corpo dourado
polo sol primeiro do mes de abril.
Ergue as tuas maos ate que cheguen ao ceo,
colle as estrellas, foron feitas pra ti.

Teu corpo xeitoso, indo sobor da area,
o teu movimento e comas ondas do mar,
teu doce balanzo coma o vento té leva,
teu corpo xeitoso quer botarse a voar.

¡Qué feitura levaba
no seu camiñar! (No seu camiñar!)
Confundin o seu paso
co meu palpitar. (Co meu palpitar).

Cando ela chamoume fun a sua beira.
Abondaba o seu corpo pra vela primaveira.
Eu lle dixen: ¡Ven!
E me dixo: ¿Qué?

Deixame vercho corpo dourado
polo sol primeiro do mes de abril.
Ergue as tuas maos ate que cheguen ao ceo,
colle as estrellas, foron feitas pra ti.

Teu corpo xeitoso, indo sobor da area,
o teu movimento e comas ondas do mar,
teu doce balanzo coma o vento té leva,
teu corpo xeitoso quer botarse a voar.

ANDRÉS LAPIQUE DO BARRO-primer cantante en gallego que consiguió ser número 1 de ventas en la España franquista.

Cálculos,cómputos,especulaciones…

In RIMA GALICIA on 2009-01-20 at 21:52

Cálculos, cómputos, especulaciones,

 conducen, sin recurso, a la certeza de la nula importancia del Planeta,

de la menos que nula vida humana.

 Aquí está el documento para determinarlo:

milimicrones, pársecs, años-luz,

 hasta unidades-Ruthford para evaluar espacios,

conceptos inmedibles para el hombre.

El hombre.

Antrophos, menos que millonésima,

el hombre que camina hacia lo hueco,

 sin enmienda en la Tierra.

La Tierra.

Gaia, destilada en vapores,

 en magnitud, en peso, masa, recursos matemáticos,

 ficciones simples, para evitar lo oscuro del intelecto,

 en cuarta coordenada de aquel antiguo espacio

 que se decía tridimensional.

Todas las superficies se van multiplicando hasta veinte,

cuarenta o infinito, contemplando los hechos aun antes de que sean,

 mirarlos en inverso o incluso simultáneos,

encontrarse Hiroshima diseñado en el Tiempo sobre algas azules.

Nunca hubo líneas rectas,

es falso lo de mínima distancia entre dos puntos si todo el universo se define por curvas sin tangentes,

sin órdenes supremas o inferiores de infinitos.

Y el viejo 3,14… ya no es una constante,

 depende del reposo o de la rotación de la circunferencia,

y la gravitación es sólo una palabra.

La palabra…

No hay palabra sin hombre, sin magnitud, sin Tierra.

Ni siquiera resiste el viejo Newton

porque la gravedad deviene en geodésica,

porque todo funciona sin un coeficiente diferencial.

Y ¿qué nos queda entonces sino la ficción pura

 cabalgando por aires de un individualismo patológico?

 María Pilar Couceiro,1948 (La Navidad inversa)

Que queremos

In RIMA GALICIA on 2008-09-03 at 21:35

Qué quieren, qué queremos
los cómodos poetas de Occidente,
hurgando como buitres en la sangre inmediata,
llamándose –llamándonos- sociales,
sólo por denunciar lo mismo que cualquiera,
con dos dedos de frente,
denuncia cada día.
ˇComo si no quedaran poetas orientales
aunque nadie pronuncie bien sus nombres!

Pero Madre,
lo cierto es que tu pena no sirve sin palabras,
por más que te desgarres
el rostro y las entrańas,
aunque anegues de luto tus ropas y tus ojos,
aunque graznes, barrites, aúlles a la noche.
Tú no eres verosímil, tan sólo verdadera,
(lo dijo otro poeta, hace ya mucho tiempo,
antes de que otra guerra cerrara su discurso).
Estarás en portadas, en vídeos,
en columnas de fondo,
se escucharán tus gritos,
tu imagen volará de mundo a mundo despertando el horror en los sillones
de las gentes de buena voluntad
que sufrirán contigo, al menos unas horas,
hasta el próximo flash informativo.

Y aquí están, aquí estamos,
los cómodos poetas de Occidente,
ebrios de eternidades y soberbias,
convirtiendo en palabras tus mugidos.
Pero ży si uno de ellos, de nosotros,
traspasa la frontera de la Historia?
Entonces, Madre, sólo entonces,
tus entrańas en hueco se volverán Palabra.

María Pilar Couceiro,1948

Negra sombra

In RIMA GALICIA on 2008-07-03 at 0:31

Negra Sombra

Cando penso que te fuches,
negra sombra que me asombras,
ó pé dos meus cabezales
tornas facéndome mofa.

Cando maxino que es ida,
no mesmo sol te me amostras,
i eres a estrela que brila,
i eres o vento que zoa.

Si cantan, es ti que cantas,
si choran, es ti que choras,
i es o marmurio do río
i es a noite i es a aurora.

En todo estás e ti es todo,
pra min i en min mesma moras,
nin me abandonarás nunca,
sombra que sempre me asombras.

Rosalía de Castro,1837-1885